19η ΜΑΙΟΥ. ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ΤΟΝ ΠΟΝΤΟ.

Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2011

Η Καμπάνα του Πόντου. Μέρος 1ο


I

Έναν πουλίν, μαύρον πουλίν, μαύρον άμον την νύχταν,

ολονυχτίς τριγύριζεν ολόγερα ‘ς σον κάστρεν,

‘ς σον κάστρεν, ‘ς σα καστρότειχα τη μαυρο-Τραπεζούντας,

που έχ’ τα ρίζας ‘ς σον γιαλόν και την κορφήν ατ’ ‘ς σ’ άστρα

π’ είχεν δέκα καστρόπορτας κι ούλα χαλκοδεμένα,

κι απ’ έξ’ ας σα καστρόπορτας, ορμία και ποτάμια,

ντο έδεναν και έλυναν, γεφύρια σιδερένια…



Όλεν ο κάστρεν έλαμπεν, άμον ντο λάμπ’ ο Ήλεν,

και το παλάτιν έλαμπεν, άμον διαμάντ’ ΄ς σον Φέγκον,

τη Βασιλέα το παλάτ’, τοι Κομνηνών, φωλέα,

π’ έτον τρανόν και θαμαστόν, κάστρεν απάν’ ΄ς σον Κάστρεν.



Κάποτ’ εγέντονε σεισμός, κι η γη όλεν εσείεν,

κι έναν Δεκαπενταύγουστον, κι έναν μαύρον ημέραν

επάρθαν τα κλειδία θε, κι ο κάστρεν εκρεμίεν…

‘Πέμναν τα πόρτας ανοιχτά, το Παλάτ’, δίχως θρόνον

και δίχως τοι παλατιανούς, και χωρίς Βασιλέαν

….κι ο Κάστρεν ο θεόρατον εγέντον κοιμητήρι.



Χρόνια έρθαν και ‘δέβανε, καιροί έρθαν και πάγ’νε…

….Έναν πουλίν, μαύρον πουλίν, μαύρον άμον την νύχταν,

ολονυχτίς τριγύριζεν γύρω τα καστροπόδια,

π’ επέμναν έρμα κι άκλερα γομάτα κολισιάφτρας…

ολονυχτίς τριγύριζεν, με τα φτερά ανοιγμένα,

και επεστάθεν την Αυγήν, κι εκάτσεν σ’ έναν άκραν

μονάκριβου παρασταρί, δίχως επανωθύρι,

απομεινάρ’ τη Παλατί, κιντέας ντ’ εγομώθεν.



Τερεί απάν, τερεί αφκά, τερεί οπίσ’ και έμπρια…

μακρογουλίζ’, καλοτερεί ‘ς σ’ Ανατολήν και Δύσην,

κι αρχινά να φτουλίγεται άμον χέρα γυναίκα,

κι αρχινά να μοιρολογά, μ’ ανθρώπινον λαλίαν…


Πιστή αντιγραφή για το διαδύκτιο: Κώστας Μαυρόπουλος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου